Benvida/o ó blog do CDR " O Viso"

Benvida, benvido ó blog do Centro de Desenvolvemento Rural "O Viso".................. O que cres é o que creas.

lunes, 14 de octubre de 2019

Lodoselo, ese lugar do mundo onde nunca escurece

CARTAS SEN SELO. La Región. Opinión. Luns 14 d eoutubro de 2019
XOSÉ ANTÓN JARDÓN DACAL 
Coordinador do Museo da Limia

Lodoselo, ese lugar do mundo onde nunca escurece

Ao CDR “O Viso”, gañador do III Pedra Alta, por tantas pingadas de luz.

 Da minha aldeia veio quanto da terra se pode ver no Universo... / Por isso a minha aldeia é tão grande como outra terra qualquer / Porque eu sou do tamanho do que vejo / E não, do tamanho da minha altura... (“O Guardador de Rebanhos”, Alberto Caeiro). 

 Escoita as pedras... Descobre a Galicia que non se ve”. Así de lírico mais coa suficiente forza e contundencia aparece estampado na ladeira da Limia que quere emparentar co val de Monterrei, en Lodoselo, o lema do CDR “O Viso”, nado en 1990 do xerme dunha asociación creada en 1985 para encamiñar as inquedanzas culturais e sociais dun grupo de mozos vinculados ao lugar. 

 Desde aquela, o Centro de Desenvolvemento Rural “O Viso” –e xa van alá máis de 30 anos– medra a escape e madura para permanecer mirando cara ao monte Talariño, acolá onde seica nace o río do esquecemento, o Lethes, e nunca deixa de teimar e de gurrar contra o desleixo da esencia das aldeas galegas, turrando por sedeños atados ás súas mesmas entrañas coa forza e co xenio necesarios para que non se deixasen deturpar polos obscenos intereses dun consumismo feroz, tinguido de progreso e urbanidade, que avanza con demasiada présa, disposto a abafar a identidade e solvencia do medio rural galego, ora desposuíndoo dos seus elementos esenciais, ora embobando as súas xentes con actitudes e abelorios descaradamente perniciosos.

 Carmen e Toño, almas e mans incansábeis do proxecto “O Viso”, xunto con outros moitos, acompañantes fieis na súa decidida andaina, empéñanse desde entón en recuperar o espírito comunitario que durante séculos conforma un dos nosos principais sinais de identidade. Comezan, como non podía ser doutro xeito, pola rehabilitación da vella escola de Lodoselo, privada da súa razón de ser cando un sistema revirado decide axotar os rapaces cara ás concentracións escolares; recuperan as festas e os costumes populares, eclipsados pola insolencia e estulticia dunha modernidade talmente ridícula e badoca que ocupa sen permiso as nosas aldeas; recuperan o patrimonio identitario, as fontes, a reitoral, o forno, a forxa,... a memoria que nos tece o ser.

 Desde o primeiro instante, o CDR “O Viso” porfía ata fender e refender cos ollos, co corazón e coas mans a súa contorna para que o medio natural siga sendo un espazo habitábel e habitado mais tamén sen que semellante ousadía lle poña cancelas ao progreso, cando os avances e mudanzas racionais non veñan contra a sustentabilidade e cando cheguen para conformar un mundo máis xusto e máis social.

 E aí seguen, berrando, apostando e traballando polo desenvolvemento integral dos colectivos rurais máis vulnerábeis e pola conservación e información do medio no que queren vivir e viven dunha maneira desexábel. O CDR “O Viso” propicia e alenta cada día accións globais de carácter social, educativas, informativas, económicas, de formación e emprego para que a nosa comunidade permaneza a gusto no seu medio, en mellores condicións e con maior calidade de vida. Propósitos e obxectivos que se materializan no ámbito educativo-ambiental e promoción do entorno rural: pobo escola, albergue, aula da natureza, educación infantil na Limia e casa-niño, agrogandaría e mantemento da diversidade e da paisaxe; atención á comunidade con servizos de proximidade: vivenda comunitaria, centro de inclusión e dereito a envellecer cos seus; información e participación social: centro de información e sistemas integrados, comercio xusto e consumo responsábel, escola de tempo libre, programas de acción voluntaria, servizo de voluntariado e inclusión social e laboral.

 E todo isto e moito máis, ateigado de tantos alentos e miles de pingadas de luz que Carmen e Toño emanan sen cesar aí nesa esquina do mapa, tan máxica como real, onde o CDR “O Viso” converte a Lodoselo nese lugar do mundo onde non escurece nunca, por ser un referente da excelencia que nos permite aos limiaos gabarnos tódolos días de telo a carón de nós.

/www.laregion.es/opinion/xose-anton-jardon-dacal/lodoselo-lugar-do-mundo-onde-nunca-escurece/20191013214932899597.html

jueves, 19 de septiembre de 2019

"Nunca preguntes por quen dobran as campás; dobran por ti".

Non acostumamos a facer unha entrada na web ou no blog do CDR O Viso cando unha persoa da nosa contorna morre; no noso entorno rural a morte forma parte da nosa vida cotiá. Pero hoxe temos que traer aquí esta mala nova porque nos levaron ó José (para moitos "O caixeiro"). 
Sempre foi un pilar do Centro de Desenvolvemento Rural "O Viso", de Lodoselo. Ben coñecido na comarca: todo un "emprendedor" como din hoxe á xente que coma el foi quen de montar unha exemplar explotación a base de traballar. 
Desde que comezamos co programa do Pobo escola, aló polo 1992 a súa granxa e o seu bo caracter para entablar unha agradable conversa formaron parte da oferta que lle facemos ós grupos; así que os distintos educador@s do CDR foron, van á granxa a aprender coa xente coa que participa no Pobo escola. E el ensináballe os catro pilares que sustentan aquela explotación gandeira de leite: Alimentación, sanidade, xenética... 
Ademais sempre estivo en primeira fila loitando por conseguir máis e máis servizos para a nosa xente e a min, "protexédome com un irmán maior" cando viñan mal dadas; endexamais esquecerei a reunión que tiveramos unha comisión do CDR, da que el formaba parte,claro, co Bispado (no empeño de construírmos o que hoxe é o centro de inclusión); ou cando... 
Por todo: GRAZAS. Se ben é verdade que algo de nós morre con cada persoa do noso entorno que finou... Onte, o CDR O Viso, Lodoselo, A Limia... morremos un chisquiño. Porque non somos illas. Estamos vencellados. 


Quen non bota unha mirada ao sol cando atardece?
Quen quita os seus ollos do cometa cando estala?
Quen non presta oídos a unha campá cando por algún feito tañe?
Quen pode desatender esa campá cuxa música o traslada fóra deste mundo?

Ningún home é unha illa enteira en por si.
Cada home é unha peza do continente, unha parte do todo.
Se o mar leva unha porción de terra, toda Europa queda diminnuída, coma se fose un promontorio, ou a casa dun dos teus amigos, ou a túa propia.

Ningunha persoa é unha illa: a morte de calquera me afecta, porque me atopo unido a toda a humanidade; por iso, nunca preguntes por quen dobran as campás: dobran por ti.

John Donne. Londres (1572-1631).
Poeta metafísico ingles. 
Devociones para ocasiones emergentes, 1624 (fragmento)

domingo, 15 de septiembre de 2019

Virxe das Dores 2019


Veciñanza de Lodoselo e dos pobos dos arredores, coral Ruada e a festexar, un ano máis, a Virxa das Dores. Velaquí unhas imaxes dalgúns momentos da xornada: ensaios iniciais, procesión, celebración. Grazas a todas e todos os que fixeron posible esta celebración e que, de hoxe nun ano!

lunes, 3 de junio de 2019

Xuño-agosto: Días mundiais. Boicot ós plásticos

Sen plásticos

Xuño
Día 5: Día mundial do Medio Ambiente
Día 8: Día Mundial dos Océanos
Día 12: Día Mundial da descontaminación acústica
Día 15: Día Mundial do vento
Día 17: Día Mundial contra a desertificación e a seca
Día 21: Día Mundial do Sol
Día 24: Día Mundial contra a contaminación electromagnética
Xullo
Día 3: Dia internacional libre de bolsas de plástico
Día 7: Día mundial da conservación do chan
Día 11: Día mundial da poboación
Agosto
Día 9: Día mundial das poboacións indíxenas
Día 29: Día internacional contra os ensaios nucleares 

lunes, 1 de abril de 2019

Momento espectacular: o Saúdo Celtibérico

En Madrid, na histórica protesta do rural, ó final do acto, despois de "mollarnos" con esa auga que empapa a terra e rega o compromiso que alí se sentía polo medio rural, fixemos o recorrido pola Castellana, a lectura do Manifesto... E, se xa estabamos emocionados, vivimos un entrañable intre que será dificilmente esquecido: hoxe atopei que lle chaman o Saúdo Celtibérico e que ten que ver cunha mostra de respecto e ánimo. 
Seica é bastante coñecido porque fan algo parecido os hinchas islandeses co seu equipo de fútbol. Aquí o tedes: O latido do corazón dos nosos pobos, a forza da unión que reanima, o silencio. #nósestabamos.