Benvida/o ó blog do CDR " O Viso"

Benvida, benvido ó blog do Centro de Desenvolvemento Rural "O Viso".................. O que cres é o que creas.

miércoles, 27 de febrero de 2019

Parabéns Juanjo!!!


https://www.redaccionmedica.com/secciones/ingenieria/-el-nuevo-hospital-la-paz-sera-el-buque-insignia-de-la-sanidad-30-anos-mas--9450
Juan José Pérez Blanco, director de Gestión, explica el desarrollo de una de las mayores obras de ingeniería.
MAR 12 FEBRERO 2019. 09.20H

Sección Antela: 8 anos traballando pola Limia


O pasado 02/02/2019 coincidindo có Día Internacional dos Humedais cumpliuse o oitavo aniversario da creación de SGHN-Antela. Con este motivo celebramos o acontecemento repasando as dificultades, os avatares e as principais intervencións destes anos con medios moitas veces escasos, suplidos có apoio, entusiasmo e esforzo dun bó puñado de incondicionais.

Na Poza dos arieiros

Na Poza dos arieiros comprobamos a situación actual e repasamos o traballo desenvolvido co obxectivo de recuperar os hábitats de bancos areosos característicos do río Limia antes da súa rectificación e hábitats de augas someras propicias para moitas especies de limícolas, en especial o arieiro pequeno. Esto, mentras aseguramos a conservación e mellora da poboación de Eryngium viviparum e facilitamos a instalación dunha colonia de cría de anduriña dás barreiras.
Aínda que o proxecto está por completar, xa cumpre plenamente cós obxectivos previstos e pronto vaise complementar con novas actuacións na área inmediata, có cal ampliaremos as zonas de augas someras incrementando a diversidade de hábitats e a interfase entre os hábitats terrestres e acuáticos con bordos de noiros suaves. Dito así, semella pouca cousa, pero compre lembrar que cando empezou o proxecto dispuñamos unicamente de 5.093 m2 en grande parte cubertas por xestas de porte arbóreo e salgueiras e hoxe, grazas ao acordo de custodia do territorio asinado cós propietarios lindeiros, cóntase con algo máis de 14000 m2 con ambientes diversificados idóneos para especies como anduriña das barreiras, conícora, cabra do aire, arieiro pequeno e mesmo cardiño da lagoa

Paneis sobre o Humidal Antonio Villarino

O seguinte punto de interese é o humidal Antonio Villarino, un proxecto novidoso e certamente algo atrevido como puidemos apreciar nos paneis que os amigos do CDR O Viso instalaron en Lodoselo e que reflicten as diferentes etapas do traballo.

Humidal Antonio Villarino

Logo das explicacións e da visita virtual nada como comprobar in situ o estado e evolución do humidal e a importancia da súa ubicación nas inmediacións da veiga de Vilaseca. A veiga está case totalmente asolagada cun moi bo nivel de auga. Achegándonos a zona, intúese xa a primavera ben próxima. Algunhas cegoñas empezan a ocupar os niños, os patos reais están emparellados, as aves máis pequenas comenzan a reclamar os seus territorios e, … tamén as conícoras deixánse ver achegándose as áreas de reproducción.
No humidal Antonio Villarino faise repaso e valoración do proxecto, os neocauces están cheos de auga que, ademáis vai asolagando os puntos máis baixos da parcela, incluíndo os 3000 m2 anexos á parcela propiedade de SGHN en acordo de custodia do territorio có veciño lindeiro. Aquí é obligado lembar que a finca estaba parcialmente cuberta por mato de xestas e toxos de gran porte e que o traballo dos voluntarios para recuperar a vexetación herbácea foi inmenso e viuse recompensado pola presenza das especies obxectivo do proxecto a primavera pasada … un éxito detrás do que existe moito tempo de dedicación, moito traballo dos voluntarios e o investimento dalgúns miles de euros solidarios para realizar os traballos de maquinaria e retirada de terras.
Como noutras parcelas, o desenvolvemento da vexetación vai supor un esforzo constante de control para manter o máis rasa posible a vexetación herbácea, é dicir o que antes ocorría nas veigas pola súa utilización gandeira. A falta de herbívoros, teremos que aplicarnos e rozar periódicamente, aínda que quizá se poida buscar algunha alternativa … xa veremos.

Veiga de Gomareite

Entre risas e bromas chega a hora do xantar e pola tarde aínda queda moito que ver. Principalmente interesa achegarse á Veiga de Gomareite para comprobar o resultado das últimas actuacións do mes de setembro coa retirada de lixo e das montoneiras de pedra, etc.
A estas alturas pouco máis podemos engadir da veiga de Gomareite e dos traballos que están a realizarse. Resumindo: o obxectivo é recuperar a veiga e prolongar o asolagamento, retirando materiais vertidos ao chou ao longo de anos. O proxecto de recuperación compleméntase coa gandeiría en extensivo, o que supón un plus para a conservación, mantemento e diversidade da veiga. Grazas a este acordo de custodia có gandeiro, nesta zona xa temos os grandes herbívoros que controlarán a vexetación.
A retirada de residuos leva aparellada a remodelación topográfica dalgúns puntos e a provisión de materiais nos lugares máis axeitados á finalidade que se persegue e, como puidemos ver, o obxectivo cumpríuse sobradamente. A veiga está parcialmente cuberta por unha lámina de augas someras idóneas para moitas especies de aves que poden atopar aquí refuxio e alimento como nos indican os máis de 200 patos reais que levantan o voo cando nos aproximamos. E, como en Vilaseca, a presenza das conícoras.

Visitando novos predios alugados ao BANTEGAL

Como colofón achegámonos a algúns dos últimos predios alugados ao BANTEGAL, dos que asinamos os contratos na pasada semana. Con estes predios vaise iniciar unha nova campaña de apadriñamento que comunicaremos convenientemente.
E así chegamos ao remate da xornada, compartindo e disfrutando o traballo realizado, os resultados e os novos proxectos.
Sección Antela, 8 anos traballando pola Limia … e moitos máis que van vir … contando con todos vós.

viernes, 1 de febrero de 2019

O casamento dos paxariños

O día 2 de febreiro, véspera do San Brais, di a tradición galega que é o día que casan os paxariños.

Estamos ante unha das festas do ciclo da invernía, que ten lugar xusto na metade do inverno  e que prepara a inminente chegada da primavera e, con ela, o renacer da natureza. Coa cristianización, que absorbeu canta celebración puido, convertiuse na Candeloria e traduciuse no costume de acender candeas. Coincide tamén coa celebración celta do Imbolc, tamén vencellada ao lume, que en Irlanda foi cristianizado como o Día de Santa Bríxida.

Este día sinala o retorno das aves migratorias e os cortexos que preludian o renacer primavera. “É unha data dedicada ao amor e á fecundidade, os paxaros serven como referencia de observación da natureza e como obxectos de construción simbólica”, segundo sinala o antropólogo Rafael Quintía, presidente da Sociedade Antropolóxica Galega.

Desde algúns blogs mesmo se defende que o día 2 debería ser a data do amor romántico na nosa cultura. O noso refraneiro popular tamén lembra que “a partir da Candeloria, ningunha ave voa soa”. E o antropólogo Anxo Rosales ten documentado un exemplo máis dramático desta tradición en Santa Mariña de Covelo (Pontevedra), onde aínda se di que “o paxariño que non consiga compañeiro neste día, suicídase”.
Do mesmo xeito, Rosales lembra que Murguía, ademais doutros estudosos, ten rexistrado o costume de ceibar pombas por parte dos nenos o día da Candeloria na misa que se dedicaba á virxe en Compostela.

Como previsión meteorolóxica
A Candeloria tamén serve para anunciar a chegada máis ou menos próxima da primavera: “Cando a Candeloria chora, o inverno xa vai fóra; cando a Candeloria ri, o inverno está por vir”. É o mesmo concepto que o Día da Marmota estadounidense, cando este animal prevé a chegada inminente da nova estación (ou non). Noutras culturas, como a francesa, é un oso que sae do seu tobo, sinala Rosales.

En Sorbia, unha festa viva
Os sorbios, unha minoría cultural e lingüística en Alemaña, celebran o 'Vogelhochzeit' (Casamento dos paxariños) o 26 de xaneiro. Ese día os nenos póñenlle pratos con comida e lambonadas típicas para os paxaros e nas escolas celébrano con cantos e outras actividades.

Mentres, en Galiza é unha tradición que aínda segue viva na memoria sobre todo do rural, pero que se non se actualiza corre o perigo de desaparecer ao igual que outras moitos costumes e lendas.


miércoles, 16 de enero de 2019

E naceron moitas añas e años

 

 

Nesta pasada semana tivemos moitos partos das ovellas. Case todas trouxeron dúas crías. Temos unha nai con tres e tamén unha cría que ningunha ovella quixo así que toca darlle o biberón. Tamén lle damos o biberón a algún outro añiño que vemos moi débil... Mesmo tocou pinchar a algún cun complexo vitamínico. 
Aproveitade pois a pasar por aquí e gozar deste espectáculo; e axudar a darlle o biberón, coidalos no monte, facerlle a cama, poñerlle herba seca nos comedoiros... Esperámosvos. 

martes, 4 de diciembre de 2018

"Débese loitar polo que a cada un o faga máis feliz"

Parabéns!!! Alégranos moito ter novas coma esta. Para os de Lodoselo e arredores é o fillo da Rosa e do Ricardo. 

«Se debe luchar por lo que a cada uno le haga más feliz»



 El arquitecto ermuarra, de 31 años, Andoni Cerdeiro presentará en breve 'Diario de un ninfómano' que ya está en las librerías locales

AINHOA LASUEN
Pese a que sus estudios y su experiencia laboral se mueven fundamentalmente en el mundo de la arquitectura, el ermuarra de 31 años Andoni Cerdeiro García ha afrontado su nuevo reto. Este ermuarra de 31 años, graduado en arquitectura técnica y 'Proyect Manager', ha decidido publicar ahora su libro 'Diario de un ninfómano'. Su trayectoria laboral, creando su propia empresa de arquitectura e ingeniería, viviendo en Inglaterra, le han impulsado a abordar una nueva faceta de su vida. Es su primera obra literaria, aunque no su primer libro.
En breve 'Diario de un ninfómano' se presentará al público en colaboración con la biblioteca.
Cómo buen escritor lleva un cuaderno en el que recoge tanto ideas sobre arquitectura como literarias.
- La afición de escribir me ha llegado hace relativamente poco tiempo. Comenzó cuando quise organizar mis conocimientos relativos a la gestión empresarial. Entonces escribí 'La CN más dos máximas del mundo empresarial'. Después desde una editorial me animaron a escribir narrativa y de ahí surgió 'El diario de un ninfómano'.
Cuándo se plantea este libro.
- Una editorial (viveLibro) se interesó por los contenidos de mi anterior libro y me instó a escribir narrativa bajo su sello editorial. Así se materializó.
¿Qué es lo que podemos ver en 'Diario de un ninfómano'?
- Se cuenta la vida de Erik, un joven que viene de una familia conservadora. Se ve su evolución vital a través de sus relaciones sexuales. Es para mayores de edad. Empieza con la chica de pueblo y continúa con desconocidos. Multitud de experiencias que asume con máximo respeto y libertad. ¿Encontrará Erik el verdadero amor?
Tiene contenido sexual explícito. ¿Es autobiográfico?
- No es autobiográfico. Tiene contenido sexual, pero creo que es un libro divulgativo del mundo LGTBI, la diversidad sexual y la pluralidad singular. Es un libro en el que también hay conversaciones más profundas que hay que ir asimilando. La familia y amigos han estado desde el minuto uno apoyándome. Aunque sea difícil dedicarme a ello, sí compatibilizarlo con otro trabajo. El libro es de utilidad social, ya que trata la normalización del mundo LGTBI, la diversidad sexual y la pluralidad. Estos deben ser valores básicos de cada persona.
¿Es un reto?
- Es un capricho mío, ya que mi trayectoria profesional ha abarcado otro ámbito, pero pienso que se debe luchar por lo que uno cree y siente, por lo que a uno le motive y le entusiasme, en definitiva, por lo que a uno le haga ser más feliz.
¿Tiene otro proyecto en mente?
- Actualmente estoy trabajando para financiar esta obra, ya que es difícil la adquisición de los derechos de autor y publicación con respecto a las editoriales. Para que el libro no se quedara en el cajón de un escritorio opté por la autopublicación.
¿Cómo se puede adquirir?
- Hay ejemplares en las librerías locales Xiripot y Maribel. También se puede adquirir en formato digital Amazon. Hay una página oficial del libro y autor en www.eldiariodeunninfómano.es.
¿Cómo un arquitecto se lanza a este reto?
- El libro técnico ya lo he escrito. Entonces por qué no voy a dedicar mis ratos libres a escribir algo que me gusta y me hace más felíz.
¿Lo ha conseguido?
- Estoy en ello. No creo que sea empalagoso. Comienza con experiencias más intensas y luego son más pausadas y se entra más en reflexiones. Además cada capítulo se introduce con una cita.
https://www.elcorreo.com/gipuzkoa/debe-luchar-haga-2018